Home, sweet home

Inmiddels zijn we alweer twee weken in Nederland. Na een vlotte rit door de Alpen, waar wij verwonderd genoten van het prachtige winterse landschap, brachten we de laatste nacht van onze 365roadtrip door in het zuiden van Duitsland.
Tijdens de terugreis voelden we ons blij, we hadden zin om weer naar huis te gaan.

Last stop: Sicilië

De ferry van Genua naar Palermo gaat om 23.00 uur. We hadden gepland om Genua in te gaan maar helaas, het regent pijpenstelen! Dat wordt een dagje rondhangen in de camper. ‘s Ochtends krijgen we een telefoontje van de ferrymaatschappij dat onze boot 3 uur vertraging heeft. Pfff, een lange dag resteert.

November: Peloponnesos

We rijden de ferry af, Piraeus in. Na 2 maanden verblijf op het rustige Kalymnos worden we overvallen door de hectiek in deze voorstad van Athene. We moeten even schakelen. Het oorspronkelijke plan om in Athene de Akropolis te bezichtigen laten we snel vallen. Wég uit de drukte.

Griekenland: klimparadijs Kalymnos

We verlaten Italië met pijn in het hart. We rijden richting Ancona en laten zoveel mooie vriendschappen en herinneringen achter. In Ancona nemen we de ferry naar Patras (23 uur varen). Onze eindbestemming: Kalymnos.

Dit jaar hebben we een budget en letten we erg op wat we uitgeven. Toch permitteren we ons op de lange ferry-overtochten de luxe van een hut om een plek te hebben met privacy, een goede nachtrust en een douche.

Nog 7 weken

Een week geleden verlieten we Kalymnos. Inmiddels zijn we alweer een week op de Peloponnesos (Griekenland). Het blog over Kalymnos laat overigens nog op zich wachten: het concept is verloren gegaan, samen met onze laptop die het na 10 maanden reizen heeft begeven.

Family time

Dag 162

Deze dag wordt vast beter dan dag 161! We hebben namelijk iets te vieren, vandaag zijn we 12,5 jaar samen. We staan vroeg op en om 7 uur verlaten we onze ‘illegale’ slaapplaats, welke een plekje verdient in de TOP 10 van Minst Aantrekkelijke Overnachtingsplekken van het Jaar.

Dag 161

Gisteren was een topdag; met een gids zijn we de Etna op geweest. Een van de meest bijzondere dagen van onze roadtrip. Na 5 maanden reizen weten we dat een topdag nogal eens wordt gevolgd door een rotdag. Vandaag was het er zo een…

Schitterend Sicilië

Attenzione, achtung, attention please…. Om 06.30 uur worden we gewekt door de intercom van de ferry. We pakken onze tas in en om 07.30 uur rijden we van de ferry af Palermo in. We laten het haventerrein achter ons en schrikken ons rot. Wat een chaos! Om ons heen zien we auto’s met mega hoge ladingen op het dak (wel een meter hoog). Er wordt van alles vervoerd: halve keukens, scooters, bedden, kippen, je kan het zo gek niet noemen.

Sardinië, part 1

De eerste lekkere cappuccino sinds 4 maanden…

Om 10.30 uur komt onze ferry aan in Italië, om precies te zijn de haven van Porto Torres op Sardinië. Ons eerste doel is een camperplaats in Nuoro voor het aanvullen van de watertank en we moeten nodig boodschappen doen.  De camperplaats bestond niet meer (vergane glorie), dus geen water. Naast de supermarkt zit een Mc Donalds met een McCafé. De barista bij de Mac maakte er een heel kunstwerk van. Wat een waanzinnig lekker bakkie was dat, vergeleken met die Spaanse prutkoffie.

Margalef, het walhalla voor de klimgoden

Margalef is een klein plaatsje in het Parc Natural de la Serra de Montsant.
Margalef is erg bekend onder klimmers omdat hier de grootste concentratie extreem moeilijke routes in Spanje zit. Via via hoorden we dat het toch leuk klimmen is in Margalef, ook op ons niveau.

Laatste weken Costa Blanca

Familiebezoek

Na een heerlijke week in Montanejos reden we naar Alicante Airport om mijn ouders op te halen. We hadden een mooie villa geboekt in Benissa, vlakbij Calpe. Benissa is een soort goudkust met alleen maar kapitale villa’s met zwembaden en privé-tennisbanen. Wat een rijkdom hier. De gehuurde villa was erg mooi. We hadden drie badkamers, drie slaapkamers, meerdere keukens en een groot zwembad en uitzicht op zee. Een eigen badkamer was heerlijk, wat een luxe! Deze was overigens groter dan onze complete camper.

Op het strand van Alicante

Mooi Montanejos

Vrijdag 24 februari zouden wij vrienden treffen in Albarracin voor een weekje boulderen. We besloten een paar dagen eerder alvast die kant op te rijden. We waren in de omgeving van Gandia aan het klimmen en Montanejos lag redelijk op de route. Esther en Pieter van nonstopclimbing.nl hadden ons al eens getipt over Montanejos, waar je niet alleen kan klimmen, maar waar ook een warmwaterbron is. Dat leek ons wel wat, lekker zwemmen in de rivier, midden in de winter ;-).

De verboden vrucht

Het camperplaatsenboek brengt ons naar de volgende bestemming.
De route van het klimgebied (Reconco) naar Simat de la Valldigna was heel verrassend. De grootste delen van Spanje die wij tot nu toe hebben gezien waren hoofdzakelijk dor, droog, zanderig of kleiachtig - zelfs in de winter - in tegenstelling tot  deze route. De steile smalle bergweggetjes slingeren langzaam omhoog. De diepe afgrond trekt aan mij, alsof ik er langzaam in word gezogen. Steef roept angstig “Gaab, niet teveel naar rechts!”. Dan corrigeer ik het stuur richting het midden van de weg.

Waar de wind ons brengt…

Tijdens onze reis laten we ons veelal leiden door twee boeken: klimtopo’s en de camperplaatsengids. Voor de niet-klimmers die ons blog lezen: klimtopo’s zijn boeken waarin van een bepaald gebied of regio in een land alle klimroutes staan. Hier halen wij belangrijke informatie uit: hoe kom je bij het gebied, welke niveaus kan je er klimmen, hoe hoog zijn de routes, hoeveel materiaal heb je nodig, etc.  Tijdens het klimmen zijn deze topo’s onmisbaar. We hebben er dan ook veel bij ons.

Spanje!

Nadat we de “Parel van Portugal” (met een beetje pijn in het hart) hebben verlaten, zijn we doorgereisd naar Ameixal (Algarve). Het is iedere keer spannend om een mooie plek te verlaten, want je weet nooit waar je terecht komt. We hadden van Liz en Norman (de Schotten die we in Rocha da Pena hebben ontmoet) gehoord dat dit een fijne plek is om te staan en dat je hier mooi kan fietsen. Toen we vroeg in de avond, na een mooie autorit, aankwamen in Ameixial troffen we de Schotten weer! Wat een leuke en onverwachte verrassing. We dronken een kopje thee met Liz en Norman en gingen de volgende dag weer ieder onze eigen weg.

De wisseltruck

Op de camperplaats aan zee in Cascais was het prachtig weer met overdag een graad of 15, strakblauwe lucht en een zacht zeewindje. Er stonden behoorlijk wat campers om ons heen; wij stonden het dichtst bij de zee. Na een prachtige zonsondergang viel de duisternis snel in, tegelijkertijd ging het harder waaien.

Opgejaagd door de kou

De kou lijkt ons te achtervolgen. Hoewel het overdag maar rond de 10 graden is, is het in de zon onder een strakblauwe lucht erg aangenaam. Zodra de zon ondergaat duikt de temperatuur in een vrije val naar beneden.

Via het noord-Spaanse Asturië zijn we naar het zuidwesten gereden richting Portugal, op naar warmer weer. De weg naar Leon was mysterieus, de mistflarden raasden langs de ramen. Het vroor nog, als bewijs lagen er hoopjes sneeuw en ijs in de berm. Het waren zeer steile smalle weggetjes die wij voorzichtig omhoog reden. Op naar de Portugese zon, de navigatie ingesteld op de grens met Portugal. We hebben overnacht op een parkeerplaats langs de snelweg bij een chauffeurscafé, een beetje een troosteloze bedoening.

Puta Banditas!

Nadat we Frankrijk zijn ontvlucht in de hoop de winterkou achter ons te laten, zijn we terechtgekomen in Asturië, in het noorden van Spanje. Donderdag 5 januari was onze eerste klimdag. Yes, eindelijk! We zitten in het klimgebied Cordillera Cantábrica. De grootste steden in de buurt zijn Gijón en León en in de buurt zit nationaal park Picos de Europa.

We hebben geklommen in Otura (Asturias Centro). Een mooi klimgebied, een makkelijke aanloop van max. 15 minuten en zeer mooie rots. Alles lekker ruw, ondanks de populariteit van dit gebied. Deze klimdag was pure verwennerij, de lucht was strakblauw en in de zon was het lekker warm. We konden zelfs klimmen in t-shirt, heerlijk. Na zes routes vonden we het mooi geweest voor een eerste klimdag, terug naar de camper.
Opeens riep Gaab ‘hé, shit er is een wiel uit!’. Ik begreep het niet en dacht dat ze een van de autobanden bedoelde. Maar toen zag ik het ook…. Wat een klootzakken zeg, dat meen je toch niet!!!

H2O

Het boulderen in Bleau werd helaas niks, de temperatuur was onder nul graden, er viel natte sneeuw en het was erg mistig. 

De missie van 2 januari was “op zoek naar water” omdat de watertank was leeggelopen. Onze eerste ingeving was een benzinepomp. Bij de eerste benzinepomp was AL het water afgesloten i.v.m. flinke vorst. De overige benzinepompen konden ons ook niet helpen. Bij een andere pomp mochten we een jerrycan vullen in een fonteintje in het toilet. Maar helaas, de jerrycan paste niet onder het kraantje, grrrrrr.

Happy new year, happy roadtrip

Opeens is het dan zover. Onze roadtrip is begonnen!
We rijden nu in een ijzig en koud Frankrijk, op de E19 bij Lille. Nog 270 km en dan zijn we in Fontainebleau. De bomen langs de weg zijn wit, de eerste korte file hebben we gehad en er is een waarschuwing voor ijzel. Het lijkt wel of we op wintersportvakantie gaan…

Vrijdagavond (30 december) was voorlopig de laatste avond in ons huis; nog 1x genieten van een luxe warme douche en ons eigen lekkere bed. Zaterdagochtend vertrokken we definitief van huis. Het was nog even stressen om de laatste klusjes gedaan te krijgen en de allerlaatste spullen in de camper te proppen, maar het is gelukt. Alles is mee, de must haves, de nice to haves en zelfs de good to haves. En we hebben zelfs nog wat ruimte over.