Last stop: Sicilië

De ferry van Genua naar Palermo gaat om 23.00 uur. We hadden gepland om Genua in te gaan maar helaas, het regent pijpenstelen! Dat wordt een dagje rondhangen in de camper. ‘s Ochtends krijgen we een telefoontje van de ferrymaatschappij dat onze boot 3 uur vertraging heeft. Pfff, een lange dag resteert.

November: Peloponnesos

We rijden de ferry af, Piraeus in. Na 2 maanden verblijf op het rustige Kalymnos worden we overvallen door de hectiek in deze voorstad van Athene. We moeten even schakelen. Het oorspronkelijke plan om in Athene de Akropolis te bezichtigen laten we snel vallen. Wég uit de drukte.

Griekenland: klimparadijs Kalymnos

We verlaten Italië met pijn in het hart. We rijden richting Ancona en laten zoveel mooie vriendschappen en herinneringen achter. In Ancona nemen we de ferry naar Patras (23 uur varen). Onze eindbestemming: Kalymnos.

Dit jaar hebben we een budget en letten we erg op wat we uitgeven. Toch permitteren we ons op de lange ferry-overtochten de luxe van een hut om een plek te hebben met privacy, een goede nachtrust en een douche.

Family time

Dag 162

Deze dag wordt vast beter dan dag 161! We hebben namelijk iets te vieren, vandaag zijn we 12,5 jaar samen. We staan vroeg op en om 7 uur verlaten we onze ‘illegale’ slaapplaats, welke een plekje verdient in de TOP 10 van Minst Aantrekkelijke Overnachtingsplekken van het Jaar.

Schitterend Sicilië

Attenzione, achtung, attention please…. Om 06.30 uur worden we gewekt door de intercom van de ferry. We pakken onze tas in en om 07.30 uur rijden we van de ferry af Palermo in. We laten het haventerrein achter ons en schrikken ons rot. Wat een chaos! Om ons heen zien we auto’s met mega hoge ladingen op het dak (wel een meter hoog). Er wordt van alles vervoerd: halve keukens, scooters, bedden, kippen, je kan het zo gek niet noemen.

Schat van Sardinië (Sardinië, part 2)

Ulassai

Ik heb mijn hart verloren aan Ulassai. Een klein bergdorp met amper 1500 inwoners, enigszins geïsoleerd gelegen in de provincie Ogliastra, op 775 meter hoogte.  Het dorpje ligt een stuk landinwaarts; het is zeker 45 minuten rijden naar de kust. Het leven lijkt hier stil te staan. Iedereen kent elkaar, ons kent ons. Op Piazza Barigau (het plein waar het dorpsleven zich lijkt af te spelen) zitten elke middag een stuk of 15 oude mannetjes naast elkaar. Pet op, bruine verweerde koppen, de levenswijsheid straalt er vanaf. Als je ze passeert groeten ze enthousiast ‘salve’ en kijken ze je nieuwsgierig aan. Alles straalt uit: ‘piano, piano’. 

Sardinië, part 1

De eerste lekkere cappuccino sinds 4 maanden…

Om 10.30 uur komt onze ferry aan in Italië, om precies te zijn de haven van Porto Torres op Sardinië. Ons eerste doel is een camperplaats in Nuoro voor het aanvullen van de watertank en we moeten nodig boodschappen doen.  De camperplaats bestond niet meer (vergane glorie), dus geen water. Naast de supermarkt zit een Mc Donalds met een McCafé. De barista bij de Mac maakte er een heel kunstwerk van. Wat een waanzinnig lekker bakkie was dat, vergeleken met die Spaanse prutkoffie.

Last stop Spain: Siurana

Siurana

Siurana is volgens sommigen het mooiste klimgebied van Europa of in ieder geval van Spanje…We gaan er met zeer grote verwachtingen naartoe; iedereen zegt dat dit echt een gaaf klimgebied is, met randjes en lekker technisch klimmen, we zijn erg benieuwd.

De autorit van Margalef naar Siurana door het Parc Natural de Serra de Montsant was echt adembenemend. Smalle wegen met haarspeldbochten en enorme diepe ravijnen. Het is zo mooi groen hier, hoge bergen en een ruig landschap. Ik raak niet uitgekeken.

Siurana zelf is een piepklein dorpje op een hoog plateau, zo’n beetje het einde van de wereld. Volgens Steef is het een soort openluchtmuseum. De slingerende weg naar het dorpje Siurana zou niet misstaan in de koningsrit van de Tour de France; Mart Smeets en Herbert Dijkstra zouden er niet over uitgesproken raken.

Margalef, het walhalla voor de klimgoden

Margalef is een klein plaatsje in het Parc Natural de la Serra de Montsant.
Margalef is erg bekend onder klimmers omdat hier de grootste concentratie extreem moeilijke routes in Spanje zit. Via via hoorden we dat het toch leuk klimmen is in Margalef, ook op ons niveau.

Klimmen in Chulilla

Klimmen, klimmen, klimmen

De maand april hebben we vooral klimmend doorgebracht.
Na de APK-keuring in Benidorm zijn we naar Chulilla vertrokken. Chulilla ligt in de ‘omgeving’ van Valencia, zo’n 2 uur rijden landinwaarts. Chulilla is een mooi, lieflijk dorpje dat prachtig is gelegen aan een grote kloof in de bergen. De kloof en haar (klim)wanden zien er indrukwekkend uit. We hebben gehoord dat er in Chulilla vooral veel moeilijke routes zijn en we hopen dat er op ons niveau toch genoeg te klimmen is.

Laatste weken Costa Blanca

Familiebezoek

Na een heerlijke week in Montanejos reden we naar Alicante Airport om mijn ouders op te halen. We hadden een mooie villa geboekt in Benissa, vlakbij Calpe. Benissa is een soort goudkust met alleen maar kapitale villa’s met zwembaden en privé-tennisbanen. Wat een rijkdom hier. De gehuurde villa was erg mooi. We hadden drie badkamers, drie slaapkamers, meerdere keukens en een groot zwembad en uitzicht op zee. Een eigen badkamer was heerlijk, wat een luxe! Deze was overigens groter dan onze complete camper.

Op het strand van Alicante

Boulderen in Albarracin

Nadat we de snelweg A23 verlaten, rijden we nog 30 km binnendoor naar Albarracin.
We komen langs een soort vliegtuigkerkhof. Er staan oude vliegtuigen waarvan de maatschappijnamen zijn afgeplakt. We rijden over een lange rechte weg in een uitgestrekte, weidse omgeving. Er rolt regelmatig thumbleweed (“steppenroller” of “tuimelkruid”) over de weg. Het is een grappig gezicht. De laatste kilometers worden mooier en mooier. De gele zandstenen massieven met gelaagde structuur zien er bijzonder en broos uit.

Waar de wind ons brengt…

Tijdens onze reis laten we ons veelal leiden door twee boeken: klimtopo’s en de camperplaatsengids. Voor de niet-klimmers die ons blog lezen: klimtopo’s zijn boeken waarin van een bepaald gebied of regio in een land alle klimroutes staan. Hier halen wij belangrijke informatie uit: hoe kom je bij het gebied, welke niveaus kan je er klimmen, hoe hoog zijn de routes, hoeveel materiaal heb je nodig, etc.  Tijdens het klimmen zijn deze topo’s onmisbaar. We hebben er dan ook veel bij ons.

Spanje!

Nadat we de “Parel van Portugal” (met een beetje pijn in het hart) hebben verlaten, zijn we doorgereisd naar Ameixal (Algarve). Het is iedere keer spannend om een mooie plek te verlaten, want je weet nooit waar je terecht komt. We hadden van Liz en Norman (de Schotten die we in Rocha da Pena hebben ontmoet) gehoord dat dit een fijne plek is om te staan en dat je hier mooi kan fietsen. Toen we vroeg in de avond, na een mooie autorit, aankwamen in Ameixial troffen we de Schotten weer! Wat een leuke en onverwachte verrassing. We dronken een kopje thee met Liz en Norman en gingen de volgende dag weer ieder onze eigen weg.

De wisseltruck

Op de camperplaats aan zee in Cascais was het prachtig weer met overdag een graad of 15, strakblauwe lucht en een zacht zeewindje. Er stonden behoorlijk wat campers om ons heen; wij stonden het dichtst bij de zee. Na een prachtige zonsondergang viel de duisternis snel in, tegelijkertijd ging het harder waaien.

Opgejaagd door de kou

De kou lijkt ons te achtervolgen. Hoewel het overdag maar rond de 10 graden is, is het in de zon onder een strakblauwe lucht erg aangenaam. Zodra de zon ondergaat duikt de temperatuur in een vrije val naar beneden.

Via het noord-Spaanse Asturië zijn we naar het zuidwesten gereden richting Portugal, op naar warmer weer. De weg naar Leon was mysterieus, de mistflarden raasden langs de ramen. Het vroor nog, als bewijs lagen er hoopjes sneeuw en ijs in de berm. Het waren zeer steile smalle weggetjes die wij voorzichtig omhoog reden. Op naar de Portugese zon, de navigatie ingesteld op de grens met Portugal. We hebben overnacht op een parkeerplaats langs de snelweg bij een chauffeurscafé, een beetje een troosteloze bedoening.

Puta Banditas!

Nadat we Frankrijk zijn ontvlucht in de hoop de winterkou achter ons te laten, zijn we terechtgekomen in Asturië, in het noorden van Spanje. Donderdag 5 januari was onze eerste klimdag. Yes, eindelijk! We zitten in het klimgebied Cordillera Cantábrica. De grootste steden in de buurt zijn Gijón en León en in de buurt zit nationaal park Picos de Europa.

We hebben geklommen in Otura (Asturias Centro). Een mooi klimgebied, een makkelijke aanloop van max. 15 minuten en zeer mooie rots. Alles lekker ruw, ondanks de populariteit van dit gebied. Deze klimdag was pure verwennerij, de lucht was strakblauw en in de zon was het lekker warm. We konden zelfs klimmen in t-shirt, heerlijk. Na zes routes vonden we het mooi geweest voor een eerste klimdag, terug naar de camper.
Opeens riep Gaab ‘hé, shit er is een wiel uit!’. Ik begreep het niet en dacht dat ze een van de autobanden bedoelde. Maar toen zag ik het ook…. Wat een klootzakken zeg, dat meen je toch niet!!!

Minitrip Fontainebleau

Het weekend van eind oktober 2016 was een oefenweekend om alles uit te testen voor onze roadtrips volgend jaar. De afgelopen weekenden hebben we wat geklust aan de camper, o.a. om meer bergruimte te maken.