Margalef, het walhalla voor de klimgoden

Margalef is een klein plaatsje in het Parc Natural de la Serra de Montsant.
Margalef is erg bekend onder klimmers omdat hier de grootste concentratie extreem moeilijke routes in Spanje zit. Via via hoorden we dat het toch leuk klimmen is in Margalef, ook op ons niveau.

Klimmen in Chulilla

Klimmen, klimmen, klimmen

De maand april hebben we vooral klimmend doorgebracht.
Na de APK-keuring in Benidorm zijn we naar Chulilla vertrokken. Chulilla ligt in de ‘omgeving’ van Valencia, zo’n 2 uur rijden landinwaarts. Chulilla is een mooi, lieflijk dorpje dat prachtig is gelegen aan een grote kloof in de bergen. De kloof en haar (klim)wanden zien er indrukwekkend uit. We hebben gehoord dat er in Chulilla vooral veel moeilijke routes zijn en we hopen dat er op ons niveau toch genoeg te klimmen is.

Laatste weken Costa Blanca

Familiebezoek

Na een heerlijke week in Montanejos reden we naar Alicante Airport om mijn ouders op te halen. We hadden een mooie villa geboekt in Benissa, vlakbij Calpe. Benissa is een soort goudkust met alleen maar kapitale villa’s met zwembaden en privé-tennisbanen. Wat een rijkdom hier. De gehuurde villa was erg mooi. We hadden drie badkamers, drie slaapkamers, meerdere keukens en een groot zwembad en uitzicht op zee. Een eigen badkamer was heerlijk, wat een luxe! Deze was overigens groter dan onze complete camper.

Op het strand van Alicante

Boulderen in Albarracin

Nadat we de snelweg A23 verlaten, rijden we nog 30 km binnendoor naar Albarracin.
We komen langs een soort vliegtuigkerkhof. Er staan oude vliegtuigen waarvan de maatschappijnamen zijn afgeplakt. We rijden over een lange rechte weg in een uitgestrekte, weidse omgeving. Er rolt regelmatig thumbleweed (“steppenroller” of “tuimelkruid”) over de weg. Het is een grappig gezicht. De laatste kilometers worden mooier en mooier. De gele zandstenen massieven met gelaagde structuur zien er bijzonder en broos uit.

Mooi Montanejos

Vrijdag 24 februari zouden wij vrienden treffen in Albarracin voor een weekje boulderen. We besloten een paar dagen eerder alvast die kant op te rijden. We waren in de omgeving van Gandia aan het klimmen en Montanejos lag redelijk op de route. Esther en Pieter van nonstopclimbing.nl hadden ons al eens getipt over Montanejos, waar je niet alleen kan klimmen, maar waar ook een warmwaterbron is. Dat leek ons wel wat, lekker zwemmen in de rivier, midden in de winter ;-).

De verboden vrucht

Het camperplaatsenboek brengt ons naar de volgende bestemming.
De route van het klimgebied (Reconco) naar Simat de la Valldigna was heel verrassend. De grootste delen van Spanje die wij tot nu toe hebben gezien waren hoofdzakelijk dor, droog, zanderig of kleiachtig - zelfs in de winter - in tegenstelling tot  deze route. De steile smalle bergweggetjes slingeren langzaam omhoog. De diepe afgrond trekt aan mij, alsof ik er langzaam in word gezogen. Steef roept angstig “Gaab, niet teveel naar rechts!”. Dan corrigeer ik het stuur richting het midden van de weg.

Waar de wind ons brengt…

Tijdens onze reis laten we ons veelal leiden door twee boeken: klimtopo’s en de camperplaatsengids. Voor de niet-klimmers die ons blog lezen: klimtopo’s zijn boeken waarin van een bepaald gebied of regio in een land alle klimroutes staan. Hier halen wij belangrijke informatie uit: hoe kom je bij het gebied, welke niveaus kan je er klimmen, hoe hoog zijn de routes, hoeveel materiaal heb je nodig, etc.  Tijdens het klimmen zijn deze topo’s onmisbaar. We hebben er dan ook veel bij ons.