Mooi Montanejos

Vrijdag 24 februari zouden wij vrienden treffen in Albarracin voor een weekje boulderen. We besloten een paar dagen eerder alvast die kant op te rijden. We waren in de omgeving van Gandia aan het klimmen en Montanejos lag redelijk op de route. Esther en Pieter van nonstopclimbing.nl hadden ons al eens getipt over Montanejos, waar je niet alleen kan klimmen, maar waar ook een warmwaterbron is. Dat leek ons wel wat, lekker zwemmen in de rivier, midden in de winter ;-).

De verboden vrucht

Het camperplaatsenboek brengt ons naar de volgende bestemming.
De route van het klimgebied (Reconco) naar Simat de la Valldigna was heel verrassend. De grootste delen van Spanje die wij tot nu toe hebben gezien waren hoofdzakelijk dor, droog, zanderig of kleiachtig - zelfs in de winter - in tegenstelling tot  deze route. De steile smalle bergweggetjes slingeren langzaam omhoog. De diepe afgrond trekt aan mij, alsof ik er langzaam in word gezogen. Steef roept angstig “Gaab, niet teveel naar rechts!”. Dan corrigeer ik het stuur richting het midden van de weg.

Waar de wind ons brengt…

Tijdens onze reis laten we ons veelal leiden door twee boeken: klimtopo’s en de camperplaatsengids. Voor de niet-klimmers die ons blog lezen: klimtopo’s zijn boeken waarin van een bepaald gebied of regio in een land alle klimroutes staan. Hier halen wij belangrijke informatie uit: hoe kom je bij het gebied, welke niveaus kan je er klimmen, hoe hoog zijn de routes, hoeveel materiaal heb je nodig, etc.  Tijdens het klimmen zijn deze topo’s onmisbaar. We hebben er dan ook veel bij ons.

Spanje!

Nadat we de “Parel van Portugal” (met een beetje pijn in het hart) hebben verlaten, zijn we doorgereisd naar Ameixal (Algarve). Het is iedere keer spannend om een mooie plek te verlaten, want je weet nooit waar je terecht komt. We hadden van Liz en Norman (de Schotten die we in Rocha da Pena hebben ontmoet) gehoord dat dit een fijne plek is om te staan en dat je hier mooi kan fietsen. Toen we vroeg in de avond, na een mooie autorit, aankwamen in Ameixial troffen we de Schotten weer! Wat een leuke en onverwachte verrassing. We dronken een kopje thee met Liz en Norman en gingen de volgende dag weer ieder onze eigen weg.

De parel van Portugal

Hoera, we hadden pech

De afgelopen tijd hebben we ondervonden dat pech een positief ding kan zijn! Als je probeert ‘mee te bewegen’ kunnen er mooie dingen gebeuren. Je ontmoet leuke mensen die je willen helpen of je komt onverwacht op een plek waar je normaal nooit zou komen en waar je vervolgens de mooiste dingen beleeft. We beginnen hier goed in te worden, we stellen ons open voor avontuur, het onbekende en we laten los… Je krijgt pech? Balen. Niets aan te doen. Accepteer het, zorg ervoor dat het wordt gefixt en ga weer verder!

De wisseltruck

Op de camperplaats aan zee in Cascais was het prachtig weer met overdag een graad of 15, strakblauwe lucht en een zacht zeewindje. Er stonden behoorlijk wat campers om ons heen; wij stonden het dichtst bij de zee. Na een prachtige zonsondergang viel de duisternis snel in, tegelijkertijd ging het harder waaien.

Opgejaagd door de kou

De kou lijkt ons te achtervolgen. Hoewel het overdag maar rond de 10 graden is, is het in de zon onder een strakblauwe lucht erg aangenaam. Zodra de zon ondergaat duikt de temperatuur in een vrije val naar beneden.

Via het noord-Spaanse Asturië zijn we naar het zuidwesten gereden richting Portugal, op naar warmer weer. De weg naar Leon was mysterieus, de mistflarden raasden langs de ramen. Het vroor nog, als bewijs lagen er hoopjes sneeuw en ijs in de berm. Het waren zeer steile smalle weggetjes die wij voorzichtig omhoog reden. Op naar de Portugese zon, de navigatie ingesteld op de grens met Portugal. We hebben overnacht op een parkeerplaats langs de snelweg bij een chauffeurscafé, een beetje een troosteloze bedoening.