Opgelicht! Opgelucht!

Koelkast

De koelkast doet het nog steeds niet. 
We gaan op zoek naar een camperbedrijf. Op de camping in Pompeï hangt een affiche van een camperservicebedrijf in de buurt van Napels. Het bedrijf ziet er oud en aggenebbes uit maar we worden vriendelijk ontvangen door een te dikke Italiaanse dame die een beetje Engels spreekt. Dat vinden we al heel wat.

Family time

Dag 162

Deze dag wordt vast beter dan dag 161! We hebben namelijk iets te vieren, vandaag zijn we 12,5 jaar samen. We staan vroeg op en om 7 uur verlaten we onze ‘illegale’ slaapplaats, welke een plekje verdient in de TOP 10 van Minst Aantrekkelijke Overnachtingsplekken van het Jaar.

Dag 161

Gisteren was een topdag; met een gids zijn we de Etna op geweest. Een van de meest bijzondere dagen van onze roadtrip. Na 5 maanden reizen weten we dat een topdag nogal eens wordt gevolgd door een rotdag. Vandaag was het er zo een…

Schitterend Sicilië

Attenzione, achtung, attention please…. Om 06.30 uur worden we gewekt door de intercom van de ferry. We pakken onze tas in en om 07.30 uur rijden we van de ferry af Palermo in. We laten het haventerrein achter ons en schrikken ons rot. Wat een chaos! Om ons heen zien we auto’s met mega hoge ladingen op het dak (wel een meter hoog). Er wordt van alles vervoerd: halve keukens, scooters, bedden, kippen, je kan het zo gek niet noemen.

Schat van Sardinië (Sardinië, part 2)

Ulassai

Ik heb mijn hart verloren aan Ulassai. Een klein bergdorp met amper 1500 inwoners, enigszins geïsoleerd gelegen in de provincie Ogliastra, op 775 meter hoogte.  Het dorpje ligt een stuk landinwaarts; het is zeker 45 minuten rijden naar de kust. Het leven lijkt hier stil te staan. Iedereen kent elkaar, ons kent ons. Op Piazza Barigau (het plein waar het dorpsleven zich lijkt af te spelen) zitten elke middag een stuk of 15 oude mannetjes naast elkaar. Pet op, bruine verweerde koppen, de levenswijsheid straalt er vanaf. Als je ze passeert groeten ze enthousiast ‘salve’ en kijken ze je nieuwsgierig aan. Alles straalt uit: ‘piano, piano’. 

Sardinië, part 1

De eerste lekkere cappuccino sinds 4 maanden…

Om 10.30 uur komt onze ferry aan in Italië, om precies te zijn de haven van Porto Torres op Sardinië. Ons eerste doel is een camperplaats in Nuoro voor het aanvullen van de watertank en we moeten nodig boodschappen doen.  De camperplaats bestond niet meer (vergane glorie), dus geen water. Naast de supermarkt zit een Mc Donalds met een McCafé. De barista bij de Mac maakte er een heel kunstwerk van. Wat een waanzinnig lekker bakkie was dat, vergeleken met die Spaanse prutkoffie.

Last stop Spain: Siurana

Siurana

Siurana is volgens sommigen het mooiste klimgebied van Europa of in ieder geval van Spanje…We gaan er met zeer grote verwachtingen naartoe; iedereen zegt dat dit echt een gaaf klimgebied is, met randjes en lekker technisch klimmen, we zijn erg benieuwd.

De autorit van Margalef naar Siurana door het Parc Natural de Serra de Montsant was echt adembenemend. Smalle wegen met haarspeldbochten en enorme diepe ravijnen. Het is zo mooi groen hier, hoge bergen en een ruig landschap. Ik raak niet uitgekeken.

Siurana zelf is een piepklein dorpje op een hoog plateau, zo’n beetje het einde van de wereld. Volgens Steef is het een soort openluchtmuseum. De slingerende weg naar het dorpje Siurana zou niet misstaan in de koningsrit van de Tour de France; Mart Smeets en Herbert Dijkstra zouden er niet over uitgesproken raken.